لوسیمی

اثاث‌کشی

2010-04-11T13:29:00.000+10:00

یه مدتی بود داشتم اثاث‌کشی می‌کردم و وبلاگم رو منتقل کردم به این آدرس loosimay.blogs.jooyandeh.info دوستانی که پست‌های من رو دنبال می‌کردند، لطفا از این بعد به این آدرس مراجعه کنند. چون دیگه پست‌هام رو اونجا می‌ذارم نه اینجا. اگر هم قصد استفاده از RSS وبلاگم رو داشتید، می‌تونید از این لینک استفاده کنید.

چگونه کار می‌کنیم؟

2010-03-23T19:58:00.007+11:00

مطلب امروز رو می‌خوام با یه بخش طنز شروع کنم. شغل‌های مختلف می‌تونن تعاریف مختلفی داشته باشند. تعریفشون به این برمی‌گرده که چطور بهشون نگاه کنیم. این تعریف‌ها رو از وبلاگ مردی که نان می‌خورد (با کمی تغییر) آوردم:

سیاستمدار: کسی است که می‌تواند به شما بگوید به جهنم بروید منتها به نحوی می‌گوید که شما برای این سفر لحظه شماری می‌کنید.
حسابدار: کسی است که قیمت هر چیز را می‌داند ولی ارزش هیچ چیز را نمی‌داند.
بانکدار: کسی است که وقتی هوا آفتابی است چترش را به شما قرض می‌دهد و درست تا باران شروع می‌شود آن را می‌خواهد.
اقتصاددان: کسی است که فردا خواهد فهمید چرا چیزهایی که دیروز پیش‌بینی کرده بوده امروز اتفاق نیفتاده است.
روزنامه‌نگار: کسی است که 50 درصد از وقتش به نگفتن چیزهایی که می‌داند می‌گذرد و بقیه 50 درصد وقتش به صحبت کردن در مورد چیزهایی که نمی‌داند.
هنرمند مدرن: کسی است که رنگ را بر روی بوم می پاشد و با پارچه‌ای آن را بهم می‌زند و سپس پارچه را می‌فروشد.
فیلسوف: کسی است که برای عده‌ای که خوابند حرف می‌زند.
جامعه‌شناس: کسی است که وقتی ماشین خوشگلی از خیابان رد می‌شود و همه مردم به آن نگاه می‌کنند، او به مردم نگاه می‌کند.
مشاور: کسی است که ساعت شما را از دستتان باز می‌کند و بعد به شما می‌گوید ساعت چند است.
روانشناس: کسی است که از شما پول می‌گیرد تا سوالاتی را بپرسد که همسرتان مجانی از شما می‌پرسد و شما جوابش را نمی‌دهید.
برنامه‌نویس: کسی است که مشکلی که از وجودش بی‌خبر بودید را به روشی که نمی‌فهمید حل می‌کند.
ریاضیدان: مرد کوری است که در یک اتاق تاریک بدنبال گربه سیاهی می‌گردد که آنجا نیست.

موضوع از این قراره که از وقتی اینو خوندم هی دو تای آخرش (که به رشته و کار من مربوط می‌شن) تو ذهنم می‌چرخن بخصوص ریاضیدانه. انصافا! یه بار دیگه آروم بخونیدش. مرد کوری است که در یک اتاق تاریک بدنبال گربه سیاهی می‌گردد که آنجا نیست! دارم به این فکر می‌کنم که آیا واقعا ما کاری رو که باید انجام بدیم، انجام می‌دیم؟ و اینکه آیا کارهامون رو اونجوری که باید انجام می‌دیم؟ یا فقط انجامشون می‌دیم یا در بهترین حالت در حدی که برای خودمون دردسر نداشته باشه تلاش می‌کنیم؟ یه ماجرا اینجا تو کنبرا برام اتفاق افتاد که به نظرم بی‌ربط نیست:

چند روز پیش سر موقع رفتم توی ایستگاه اتوبوس و منتظر اتوبوس ولی نیومد! آخه اتوبوس‌ها برنامه زمانی دارند که می‌شه از اینجا دانلود کرد. به خودم گفتم که من لب مرز اومدم شاید مثلا یه دقیقه زودتر اومده. برنامه حرکت اتوبوس‌ها رو از توی کیفم درآوردم و چک کردم دیدم اتوبوس بعدی که میاد سریع‌السیر نیست و واسه همین از بعدیش که سریع‌السیره دیرتر می‌رسه. واسه همین اتوبوس دوم که اومد سوار نشدم. ولی اتوبوس سریع‌السیر بعدیش هم نیومد! دیگه کفری شدم ولی اوضاع از اون هم بدتر شد وقتی که اتوبوس معمولی بعدیش هم نیومد! بیشتر از یک ساعت توی ایستگاه وایسادم تا بالاخره یکی اومد. دیگه کارد می‌زدی، خونم در نمی‌اومد. ولی نکته جالب برام این بود که بقیه کسایی که تو ایستگاه بودن همه ریلکس بودند و تنها نگران این بودن که دیر به کاراشون نمی‌رسن و گرنه هیچ کسی عصبانی نبود.

بعدازظهر اونروز وقتی داشتم برمی‌گشتم خونه، رفتم تو ایستگاه اتوبوس وایسادم. اتوبوس اومد ولی روی دستگاه کارت‌خونش زده بود خراب است. من از راننده پرسیدم که خوب حالا باید چی کار کنیم؟ نقد بدم؟ گفت نه مجانیه! امروز دوباره سوار اتوبوس که شدم دیدم روی دستگاه کارتخون زده "شکسته است". باز به راننده گفتم چی کار باید بکنم؟ گفت می‌تونی یه سواری مجانی بری! دقت کردم دیدم که اکثر مسافرا وقتی سوار می‌شن و می‌بینن که نوشته دستگاه کارت‌خوان مشکل داره، لبخند می‌زنن و می‌رن. یعنی می‌دونستن که اگه دستگاه خراب باشه مجانی سوار می‌شن.

داشتم فکر می‌کردم که اگه سعی کنیم با منطق سود و زیان به قضیه نگاه کنیم مشکل داره. تو منطق ما چجوریه؟ دو حالت داشت: یا باید راننده با همه نقد حساب می‌کرد درنتیجه برای هر مشتری باید کلی پول خورد جابجا می‌شد و مسلما به برنامه زمانی نمی‌رسیدن یا اتوبوسه باید می‌رفت برای تعمیر و اگر اگر اگر اتوبوسی جاش بود می‌اومد.

ولی نکته مثبتش چی بود؟ نکته مثبت این بود که مسافرا می‌فهمن که شرکت حمل‌ونقل تمام تلاشش رو می‌کنه که مسافرا به موقع سر کاراشون برسن و واسه همین اون مواقعی هم که مشکلی پیش بیاد و اتوبوس نیاد، هیشکی عصبی نمی‌شه و همه می‌گن حتما یه مشکلی پیش اومده که نمی‌شده حلش کرد!

داخل پرانتز بگم که همین سیستم حمل‌ونقلشون هم کلی ایراد داره و به نظر خیلی منطقی نمی‌آد و خودشون هم یه سری مشکل باهاش دارن. ولی خوب یه نکته‌های جالبی هست که آدم به دلش می‌شینه!

حرف‌هام رو زدم نتیجه‌گیری هم نمی‌کنم. همینه که هست! معلومه دیگه چی دارم می‌گم. نتیجه‌گیری نمی‌خواد.

2010-03-08T21:42:00.010+11:00

دلــــم جــز مــهــر مــهــرویــان طــریــقــی بـــر نــمـیگـیـرد	ز هــــر در مــی‌دهـــم پــنــدش و لـیـکـن در نـمـیگــیـرد
خـــدا را ای نــصــیــحـت گــو حــدیث ســاغــر و مــی گـو	کــه نــقــشـی در خـیـال مـا از ایــن خـوشـتر نـمیگـیـرد
بـــیـــا ای ســــاقـــی گـــلــرخ بـــیـــاور بــــاده رنـــگـــیــن	کـــه فــکــری در درون مــا از ایـــن بــهــتــر نــمــیگــیــرد
صـــراحــی مـی‌کـشـم پـنـهـان و مــردم دفــتــر انـگــارنــد	عــــجــــب گـــر آتــش ایــن زرق در دفــتــر نــمــیگــیــرد
مـن ایـــن دلـــق مـــرقـــع را بـخــواهـم ســوخـتــن روزی	کــه پـــیـــر مـیـفــروشـانـــش بــجــامـی بــرنـمـیگــیــرد
از آنـــــرو هـســت یــاران را صـفــــاهـــا بـــا مـی لـعـلش	کــه غـیـر از راسـتـی نـقـشی در آن جـوهـر نـمیگــیــرد
سر و چشمی چنین دلکش تو گویی چشم از او بردوز؟!	بــرو کـایـن وعـظ بــی‌مــعـنـی مــرا در ســر نــمـیگــیــرد
نـصـیـحـتـگـوی رنــدان را کـه بــا حــکـم قـضـا جـنـگـسـت	دلـش بـس تــنــگ مـی‌بـیـنـم مـگـر سـاغـر نـمـیگــیــرد
مـیـان گـریـه مـیخنـدم کـه چـون شـمـع اندریــن مجلـس	زبـــان آتـــشــیــنـم هـــســـت لـــیــکــن در نـــمیگــیــرد
چـه خـوش صـیـد دلـم کـردی بـنـازم چـشـم مـسـتــت را	کــه کـس مـرغـان وحـشـی را ازیـن خـوشـتـر نمیگـیـرد
ســخـن در احــتــیــاج ما و اسـتـغــنــای مــعـشـوقــسـت	چـه سـود افـسـونـگـری ای دل که در دلــبــر نـمـیگــیــرد
مــن آن آیـــیـــنـــه را روزی بـــدســت آرم ســـکـــنــــدروار	اگر مـیــگـیـــرد ایــــن آتــــش زمــــانـــی ور نــمــیگــیــرد
خــدا را رحــمــی ای مــنــعــم کــه درویــش ســر کــویـت	دری دیــــگـــر نـمــیــدانــــد رهـــی دیـــگــر نــمــیگــیــرد
بـــدیـــن شــعـر تــر شــیــرین ز شـاهـنـشـه عـجـب دارم
کـــه ســـر تــا پـــای حــافـــظ را چــرا در زر نـــمــیگــیـــرد

گرفتن خوابگاه 2 (Homestay)

2010-03-06T14:20:00.004+11:00

تو پست گرفتن خوابگاه ۱ در مورد انواع خوابگاه‌ها و نحوه درخواست دادن برای اون صحبت کردم. تو این پست می‌خوام یه کم درباره homestay صحبت کنم. آخه خوابگاه گیرم نیومد :( و خلاصه ما هم یه تجربه‌ای کسب کردیم!

برای گرفتن homestay اولین مرجعی که پیدا کردم سایت Australian Homestay Network بود که علاوه بر اجرای پروسه‌ها، اطلاعات خیلی خوبی هم به کاربرا می‌ده (البته برای دسترسی به بخش اطلاعات باید توی سایت ثبت‌نام کنید که مجانی هستش). ولی متاسفانه هیچ موردی برای من پیدا نشد چون قبل از این که من اقدام کنم تقریبا همشون پر شده بودن و اونهایی هم که مونده بودند پسر نمی‌خواستن. آخه خیلی از کسانی که homestay می‌پذیرند خانم‌هایی هستند که تنها یا با چند تا از بچه‌هاشون زندگی می‌کنند یا اینکه خانواده‌هایی هستند که دختر دارند و ترجیح می‌دهند که کسی که تو خونشون می‌خواد بیاد هم دختر باشه. پس سعی کنید دختر باشید!!!

دو تا سایت دیگه هم پیدا کردم HomestayWeb و Homestay Australia Pty. Ltd. که از اینها هم نتیجه‌ای عایدم نشد. خلاصه دیگه داشتم غیر homestay رو می‌زدم که یادم اومد قبلا رو سایت دانشگاه هم یه سری آگهی دیده بودم. رفتم اونجا و یه سری آگهی هم اونجا پیدا کردم و باهاشون تماس گرفتم. دو تاشون بهتر از بقیه به نظر می‌اومدن و بیشتر روی اونها تمرکز کردم. از اون دو تا یکیشون می‌گفت باید حتما قبل از اینکه با هم فاینال کنیم ببینیمت که عملا غیر ممکن بود و پرس و جو هم که کردم گفتن همچین خواسته‌ای مرسوم نیست و من باید بتونم قبل از این که برم همه چیز رو OK کنم. من هم بهش توضیح دادم که باید قبل از این که برم مکانم رو مشخص کرده باشم و اون هم محترمانه پیچوند و کنسل شد. موند فقط اونیکه گزینه که خیلی راحت باهاش به توافق رسیدم. اگرچه خیلی نزدیک به دانشگاه نیست ولی الان که اینجام خیلی راضی هستم و خوشحالم که با قبلی به توافق نرسیدم!

در مورد مسولیت‌های طرفین فعلا فقط می‌گم برید همون سایت Australian Homestay Network که بالا دربارش صحبت کردم. تقریبا تمام چیزهایی که من تا حالا بهش برخورد کردم رو اون تو دیده بودم. فقط نکته‌ای که می‌مونه اینه که باید به صاحب‌خونه نشون بدید که می‌خواهید قوانین خونشون رو بدونید و ازشون در مورد چیزهای مختلف بپرسید و سعی نکنید بیش از حد IQ مصرف کنید چون این‌طور اگه هم یه چیزی رو ندونید و سوتی بدید خیلی راحت‌تر راهنماییتون می‌کنند و به حساب بی‌خیالی نمی‌ذارن.

یک جمله قصار

2010-03-02T20:51:00.001+11:00

بگذار تا شیطنت عشق چشمان تو را به عریانی خویش بگشاید. هرچند آنجا جز رنج و پریشانی نباشد، اما کوری را به خاطر آرامش تحمل نکن.

علی شریعتی

و خدایی که در این نزدیکیست

2010-03-01T21:08:00.005+11:00

چند روز پیش توی وبلاگ یکی از دوستان خوندم که رفتن از یک کشور به کشور دیگه رو با مرگ مقایسه کرده بود. از این جهت که وقتی آدم یه کشور رو ترک می‌کنه خیلی چیزها رو می‌زاره و می‌ره. امروز داشتم به این فکر می‌کردم که یکدفعه به قول شاعر حالتی رفت که محراب به فریاد آمد.

تنها ذات خداست که پایداراست

آخیش بالاخره رسیدم

2010-02-28T09:12:00.008+11:00

بالاخره من کنبرا هستم. ۲۴ فوریه ساعت ۱۷:۴۰ از تهران حرکت کردم. ساعت ۲۰:۲۵ دقیقه به وقت ابوظبی رسیدم اونجا و ساعت ۲۲:۲۵ دوباره پرواز کردیم به سمت سیدنی که ساعت ۱۹:۳۰ (به وقت محلی) روز ۲۵ فوریه رسیدم. شب رو سیدنی موندم و صبح روز بعدش اول وقت رفتم فرودگاه داخلی و پرواز کردم به کنبرا.
کنبرا که رسیدم استادم تو فرودگاه اومده بود دنبالم. منو برداشت برد خونه‌ای که گرفتم (درباره محل اقامتم یه پست می‌زارم). اونحا وسایلم رو گذاشتم و چون جمعه بود و فرداش دانشگاه و بانک تعطیل بود، بلافاصله رفتیم دانشگاه. اونجا کلیه پروسه‌های ثبت‌نام رو انجام دادم و یه حساب هم توی بانک Commonwealth (به پیشنهاد استادم)باز کردم.
دو جور حساب بود که برای دانشجوها هزینه خاصی نداشت. یکی حسابی بود که برای فعالیت‌های روزانه و کارهای دم‌دستی و خریدهای اینترنتی و ATM و از این دسته کارها بود. یه حساب دیگه هم حساب سپرده دارای سود بود که مسئول مربوطه از بانک هر دوشو برام باز کرد. البته هم ازم پاسپورت خواست و هم کارت دانشجویی. دو تا نکته مهم هست که برای بازکردن حساب پاسپورت کافی نیست باید یه چیز دیگه هم مثل گواهی‌نامه یا کارت‌دانشجویی هم داشته باشید. هر کدوم یه امتیازی داره و به یه حدی که برسه می‌تونید حساب باز کنید. نکته دوم هم اینه که حساب‌های متنوعی هم برای کارهای روزانه هست و هم برای حساب‌های دارای سود ولی چندتاشون برای دانشجوها هزینه نداره.
تو دانشکده هم که رفتم مسئول آموزشمون بعد از انجام کارهای اداری من برد تو یه اتاقی که پارتیشن‌بندی شده بود و یه جا برای خودم انتخاب کردم. بعد رفتم یه سری کار انجام دادم و اومدم دیدم کامپیوترم رو آماده کردن و اونجاست! user اینترنتم رو هم مسئول شبکه ساخت و بهم داد و گفت که روزانه بیشتر از ۱ گیگا بایت نمی‌تونم دانلود کنم! اگه بخوام بیشتر از ۱ گیگا بایت دانلود کنم باید اطلاع بدم! البته گفت اگه خیلی هم دانلود کنم دانشکده ازم می‌پرسه که آقا داری چی دانلود می‌کنی!
ناهار هم مهمون دانشگاه بودیم. یه گروهی هست به نام ‪SIGN (Student Information & Guidance Network)‬ که به ورودی‌های جدید راهنمایی می‌ده. راهنمایی کنندگان هم دانشجوهای داوطلب قدیمی‌تر هستند که هر کدومشون مسئول یک گروه می‌شن. ناهار رو با گروه خودمون خوردم و مهمون SIGN بودیم.
کل این پروسه‌ها هم بعلاوه ناهار از صبح تا حدود ساعت ۴ طول کشید! یاد کارهای اداری خودمون افتادم!

چند تا نکته:

بار مجاز جدیدا از ۳۰ کیلو به ۲۰ کیلو کاهش پیدا کرده البته هواپیمایی امارت به صورت غیر رسمی همچنان ۳۰ کیلو رو قبول می‌کنه ولی توی بلیط می‌زنه ۲۰ کیلو من که ۳۱/۵ کیلو داشتم و برای اون ۱/۵ کیلوی اضافی کسی بهم گیر نداد. البته توصیه می‌کنم قبل از این که ۳۰ کیلو با خودتون بار ببرید یه چکی بکنید که هنوز هم ۳۰ کیلو رو قبول می‌کنه یا نه. من این اطلاعات رو از آژانسی که بلیط گرفتم کسب کردم.
از سیدنی به کنبرا هر ساعتی وسیله نقلیه (هواپیما، اتوبوس و قطار) نیست یا حتی اگر هم باشه ممکنه پر یا رزرو باشه. پس بهتر روی زمان رسیدنتون دقت کنید. من به خاطر همین مسئله مجبور شدم شب رو بمونم سیدنی و یه شب پول هتل و یه سری خورد و ریزه دیگه هم بدم. برای ترخیص از فرودگاه هم ۲ ساعت بزارید.
پرواز داخلی با هواپیمایی امارت نیست درنتیجه به بیشتر از ۲۰ کیلو گیرمی‌دن و بابت اضافه بار کیلویی ۱۰ دلار می‌گیرن. یه وقت مثل من ضایع نشید! ۲۲۰ دلار بابت اضافه‌بار دادم. تازه توی امارات غیر از چمدون ۳۰ کیلویی یه ساک و یه کوله هم می‌تونید داشته باشید (که ببرید توی هواپیما) ولی توی پرواز داخلی فقط یه کیف (یا ساک) می‌تونید ببرید داخل هواپیما و اونیکی رو باید بفرستید داخل بارها و واسه همین بارتون سنگین‌تر می‌شه.

پی‌نوشت: اگه فاصله سیدنی تا کنبرا رو با اتوبوس بیاید دیگه مشکل هزینه بار رو هم ندارید. قیمت بلیطش هم خیلی ارزونتره. فقط به جای یک ساعت، ۳ ساعت طول می‌کشه. البته اگه پس تحویل بار و اومدن از فرودگاه به شهر رو هم در نظر بگیرید، با هواپیما هم فکر کنم بشه حداقل یک ساعت و نیم.

بالاخره ویزام اومد

2010-02-19T04:50:00.002+11:00

فعلا وقت ندارم بیشتر بنویسم. کلی چیز هست که باید بنویسم. به زودی می‌نویسم.

Student Services at ANU for International Students A-Z

2010-02-07T18:30:00.005+11:00

Student Services at ANU for International Students A-Z

بدون عنوان

2010-01-29T02:43:00.001+11:00

کاش می‌شد اشک را تهدید کرد.
مدت لبخند را تمدید کرد.
در میان لحظه‌ها، لحظه‌ی دیدار را نزدیک کرد.

البته اِنقدرها هم دیگه دِپ نیستم. از این شعر خوشم اومد گفتم بنویسمش.

دوستان عزیز خدا نگهدارِ«مون» باشه

2010-01-23T07:32:00.022+11:00

سال 77 شروع یک مرحله جدید توی زندگی من بود. سالی که وارد دبیرستان شدم. سالی که برای اولین‌بار بهترین دوستانم رو ملاقات کردم. میلاد، صالح، کاظم، محمد مهدی و دو سال بعد هم علی و محسن رو. درسته که مشغله‌ها و روزمرگی‌ها نذاشت که مثل دوران مدرسه با هم باشیم ولی سعی‌مون رو کردیم که اون دوستی‌ها رو نگه‌داریم هرچند که هیچ‌وقت از پتانسیل‌های باهم بودنمون درست استفاده نکردیم. حالا من دارم میرم و بعد هم نمی‌دونم نوبت کی زودتر برسه.

امشب وقتی میلاد ازم پرسید که "برمی‌گردی که. نه؟" احساس کردم که دلم نمی‌ذاره جواب بدم. یه چند روزیه دارم فکر می‌کنم که آیا می‌شه باهم بود حتی با وجود فاصله‌ها. آیا این محیط مجازی می‌تونه بستری باشه برای حفظ این جور داشته‌ها؟ اگه این مسئله برای بقیه دوست‌هام هم وجود داشته باشه، شاید بشه بهش امیدوار بود ولی نمی‌دونم چقدر براشون ارزشمنده (البته می‌دونم که علی هم مثل من فکر می‌کنه).

الان فقط skype رو برای برقراری ارتباط دارم ولی مسلما skype اون چیزی نیست که می‌تونه مسئله منو حل کنه. باید بیشتر فکر کرد.

خدا نگهدارِ«مــــــــون» باشه

درسته که این پستم یه کم غمناک بود و از قبل خودمو برای ازدست‌دادن‌ها آماده کردم ولی می‌خوام تمام تلاشمو بکنم تا این بخش از خودمو از دست ندم. چون یکی از سرمایه‌هامه که باید یه روزی به بار بشینه و حس می‌کنم به بار نشستن این سرمایه

بخشی از رسالت منه

قابل توجه دوستانی که قصد تقویت Listening (با لهجه استرالیایی) دارند

2010-01-21T01:06:00.000+11:00

کسانی که قصد دارند روی لهجه استرالیایی کار کنند می‌تونند از رادیوی ABC استفاده کنند. این رادیو امکان دریافت فایل‌های صوتی به فرمت MP3 رو می‌ده که با انتخاب روز، می‌تونید اخبار مربوط به اون روز رو برای خودتون ذخیره کنید و گوش کنید. لینک مستقیم برای صفحه دانلود اخبار اینه: ABC News Radio

شمارش معکوس

2010-01-21T00:21:00.000+11:00

دیگه دارم به شمارش معکوس پرواز می‌رسم. البته هنوز ویزام آماده نشده. اما با توجه به شواهد و قراین تا چند روز آینده باید به ویزای اوزیستان نائل شیم. بلیط رو مجبور شدم بخرم چون دیگه مهلتی برای تمدید نبود. امیدوارم که ویزا هم زودتر بیاد. لطفا برام دعا کنید.

مُهر خروج

2010-01-19T03:10:00.003+11:00

یه اتفاق تو این چند روز برام افتاد و من شانس آوردم زود فهمیدم وگرنه بد جور می‌رفت تو پاچم. قضیه مربوط به مهر خروجِ که توی پاسپورت می‌زنن. مهر خروج مشخص می‌کنه:

اجازه خروج از کشور رو دارید یا نه
از چه زمانی تا چه زمانی اجازه دارید
چند نفر همراه دارید
از چه مرزهایی می‌تونید خارج شید

کسانی که مشکل سربازی ندارند (معاف هستند) اصولا مشکلی با این مسئله ندارند و توی صفحه مربوطه نوشته می‌شه که به دفعات می‌تونن از کشور خارج بشن. ولی برای کسانی که معافیت تحصیلی دارند قضیه فرق می‌کنه. به کسانی که معافیت تحصیلی دارند هر بار دو ماه اجازه خروج می‌دن که توی اون مدت فقط یکبار می‌تونه از مرزهای کشور خارج شه و وقتی تموم شد باید برن از وزارت خراب شده علوم - بخش بورس نامه بگیرن که "وزارت علوم تایید می‌کنه که این شخص هنوز می‌تونه از کشور خارج شه" و بعد اونو به همراه پاسپورتشون ببرن اداره گذرنامه تا مهر خروجشون تمدید بشه (که ظاهرن یک روز طول می‌کشه).

من پریروز داشتم پاسپورتم رو نگاه می‌کردم دیدم بَه بَه! یک روز بیشتر از مهلتم نمونده و شانس آوردم که الان دیدم وگرنه اگه زمان خروج از کشور می‌فهمیدم افـــتــــضــــاح بود. آخه رو حساب خودم چون 5 سال معافیت تحصیلی دارم دیگه توجهی نکرده بودم. خدا رو شکر! به خیر گذشت!

نکته: این که چرا به وزارت علوم می‌گم خراب شده قضیش مفصله. اگه خواستید با این مقوله آشنا بشید کافیه همه شماره‌های وزارت علوم رو بگیرید و وقتی کسی کُلا گوشی تلفن وزارت خونه رو برنمی‌داره، می‌فهمید اونتو چه خبره. کاملا جدی می‌گم‌ها زنگ بزنید من چندین بار این اتفاق برام افتاده با یه بار این حرف رو نمی‌زنم.

بازگشت لپ‌تاپ

2010-01-17T02:26:00.001+11:00

تو پست قبلی نوشته بودم که کارت گرافیک لپ‌تاپم سوخت. برای تعمیر یا تعویضش اول زنگ زدم زیگورات گفتش که کارت گرافیکم onboard هستش و باید کل مادربورد عوض بشه. بعد زنگ زدم دل‌ایران اون هم همینو گفت. با این تفاوت که زیگورات گفت 7 روز طول می‌کشه و 399 هزار تومان هزینه می‌شه ولی دل‌ایران گفت 315 هزار تومان و 25 روز (گفت باید سفارش بدیم مادربوردت رو از دبی بفرستن). منم که خیلی عجله داشتم رفتم زیگورات و دادم به اونا. البته یه نکته جالب هم اونجا شنیدم که اون خانمی که مسئول تحویل گرفتن دستگاه بود می‌گفت زیگورات فقط هزینه قطعه رو می‌گیره! و این 399 هزار تومان فقط پول قطعه است! این دیگه از اون حرف‌های تبلیغاتی بود. نمی‌دونم مردم رو چی فرض می‌کنند. این قدر حرفش ضایع بود که نتونستم چیزی بهش بگم (این هم از اشکالات منه وقتی یکی حرف خیلی مزخرفی بزنه و من خیلی قاطی کنم هیچی نمی‌تونم بگم مگر اینکه خیلی خیلی خیلی خیلی قاطی کنم که دیگه اونوقت واویلاست!). خلاصه تحویل دادم و اومدم.
شش‌امین روز زنگ زدم گفتن که مادربورد از انبار خارج شده.
هفتمین روز زنگ زدم گفتن هنوز درست نشده.
نهمین روز زنگ زدم دیگه شاکی شدم براشون که رفت چک کرد گفت مادربورد عوض شده و الان در مرحله QC هست. گفتم بابا Quality Control!
...
امروز (دوازدهمین روز) زنگ زدن گفتن بعدازظهر می‌تونید بیاید مصدوم رو ببرید.
رفتم بگیرم، مسئول تحویل دادن در نهایت احترام برخورد کرد. بهش گفتم که ماجرا از این قراره و من تنها دلیلی که آوردم اینجا به خاطر اون حرفشون بوده ولی ما رو فیلم کردن. ازم معذرت‌خواهی کرد ولی کاش نمی‌کرد. چون انقدر فرمالیته بود که فکر کنم حداکثر تا سه دقیقه بعد از رفتن من فراموش شد.

نمی‌دونم. وقتی درگیر کارهای ادارای می‌شم یا وقتی از این اتفاق‌ها برام می‌افته احساس می‌کنم دارم فقط دست و پا می‌زنم و الکی اعصاب خودم رو خورد می‌کنم. آخرش فقط می‌گم "خراب شه این مملکت" ولی نمی‌دونم استرالیا که برم چقدر از این اتفاق‌هایی برام می‌افته و اونوقت چی می‌گم. باید صبر کرد.

البته پست‌های این، این و این از مهندس ارنست هم بی‌ربط نیستن.

سالهای دور از لپ تاپ

2010-01-15T16:49:00.007+11:00

کارت گرافیک لپ‌تاپم هفته قبل سوخت! ان‌شاا... بقای عمر کارت گرافیک لپ‌تاپ شما باشه! هی صبر کردم که درست شه بعد بیام مطلب بنویسم دیدم نه فایده نداره. گفتن یک هفته طول می‌کشه ولی الان 10 روزه که هنوز اون 7 روز تموم نشده.

البته این بخش بد ماجرا بود بخش خوبش این بود که همون روزی که کارت گرافیکم سوخت من COEم رو گرفتم و اصطلاحا دچار mixed emotion شدم! الان تقریبا 10 روزی هست که COE رو فرستادم سفارت تا ویزای بلاد کفر بگیرم. وقتی که برای استادم email زدم که COEم رو گرفتم، بهم گفت که داره برای سه هفته میره مکزیک و آرژانتین و یکی از staffهای دانشکده رو معرفی کرد و گفت که باهاش هماهنگ کرده و اون کارهامو ردیف می‌کنه و سوال‌هام رو هم می‌تونم ازش بپرسم. بنده خدا فکر می‌کرد اینجا سه سوته ویزا می‌دن! منم یه چندتا سوال داشتم که برای این شخص جدید فرستادم. دو سه روزی گذشت و خبری نشدم. به خودم گفتم ای بابا چرا جواب نمی‌ده ولی بعد ضایع شدم! چون یه email دریافت شد که فهمیدم اون خانومه جواب سوال‌هامو نمی‌دونسته واسه همین fwd کرده بود به یکی دیگه. نفر دوم یه سری توضیحات داده بود و دوباره fwd کرده بود به یه نفر سوم. نفر سوم هم جواب منو به صورت کامل داده بود و در این قسمت از برنامه پوز من خورد! گفتم بابا خفن! چه تحویلی گرفتید. یاد طرح تکریم ارباب‌رجوع خودمون افتادم!

دیروز هم یه information pack برام فرستادن که خیلی ردیف بود و انواع و اقسام مطالبی که به درد دانشجوهای جدید میخورد رو توش گذاشته بودن. خیلی مفصل بود فقط من تیترهاشو میگم اگه خواستید خودتون برید بخونید. اونجا که رفتم می‌تونم دقیقتر درباره هر کدومشون تجربیات خودم رو هم اضافه کنم.

کارهایی که باید قبل از خروج انجام داد
مسائل و کارهای مربوط به چند روز اول رسیدن به کنبرا
سکونت
هزینه‌ها و مراکز خرید
سرویس‌هایی که به دانشجویان داده می‌شه
حمل و نقل
مسائل مربوط به ویزا و مسئولیت‌های مرتبط
گروه‌های مذهبی
اطلاعات مربوطه به خانواده‌ها

من باب گرفتن COE

2010-01-03T02:17:00.004+11:00

اصولا من زیاد به exception بر می‌خورم. منظورم تو برنامه‌نویسی نیست‌ها توی زندگی رو می‌گم! دیگه دارم عصبی می‌شم. الان یک ماهِ که pre-visa مو گرفتم ولی از COE (Confirmation Of Enrolment certificate) خبری نیست. نه به اون که 48 ساعته pre-visa دادن نه به این که 30 روزه هنوز COE منو صادر نکردن. درسته که حول و حوش ژانویه هستش ولی دیگه خداییش هر چیزی حدی داره. تا اونجا که من می‌دونستم اصولا باید بین هفت تا ده روز طول می‌کشید ولی فعلا مثل اینکه COE من رو دارن با چاپار می‌فرستن.

درسته که خیلی حوصله توضیح ندارم ولی یه توضیحاتی در این مورد بدم ثواب داره. وقتی که شما apply می‌کنید و accept می‌شید. دو حالت داره یا offer شما بدون شرطِ (unconditional) که یعنی شرایط شما از نظر دانشگاه بدون ایراد هستش یا اینکه شرط داره (conditional) که در این صورت اگر شما اون شرط رو برآورده کنید می‌تونید پذیرش بدون شرط بگیرید (این شرط می‌تونه یه حدی از نمره IELTS یا مثلا شرط معدل باشه). وقتی که پذیرش بدون شرط گرفتید، موقع apply برای ویزای تحصیل می‌شه (یعنی unconditional offer برای درخواست ویزا لازم هستش). درخواستتون رو که بفرستید اگه مشکلی از نظر سفارت نداشته باشه به شما pre-visa می‌ده. تا اونجا که من آمار داشتم مرحله صدور pre-visa بین 3 تا 4 ماه طول می‌کشه ولی خدا رو شکر مثل اینکه ما آشنا دراومدیم چون مال من رو 48 ساعته صادر کردن (خدا خیرشون بده). بعد که pre-visa رو گرفتید باید بفرستیدش دانشگاه تا COE بهتون بدن و بعد از گرفتن COE می‌تونید برای visa اقدام کنید. من که فعلا تو این مرحله گیر کردم.

الـــــــــتـــــــمـــــــــاس دعا!

زمانی شده است که به غیر از انسان هیچ چیز ارزان نیست

2010-01-02T16:05:00.004+11:00

دشت‌ها آلوده‌ست.
در لجن‌زار، گل لاله نخواهد رویید.
در هوای عفن آواز پرستو به چه کارت آید؟

فکر نان باید کرد.
و هوایی که در آن
نفسی تازه کنیم.

گلِ گندم خوب است.
گلِ خوبی زیباست.
ای دریغا که همه مزرعه‌ی دلها را
علف هرزه‌ی کین پوشانده است.

هیچ کس فکر نکرد
که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست
و همه مردم شهر
بانگ برداشته‌اند
که چرا سیمان نیست
و کسی فکر نکرد که چرا ایمان نیست

و زمانی شده است
که به غیر از انسان
هیچ چیز ارزان نیست.

از : حمید مصدق

برگرفته از وبلاگ شعرهای زیبایی که خواندم

در مورد Apply کردن

2009-12-20T03:14:00.004+11:00

تو این پست می‌خوام یه کم درباره apply کردنم توضیح بدم. طبیعتا برای apply کردن به تعداد انسانهای دنیا راه هست! ولی خوب من راه خودم رو توضیح می‌دم.

انتخاب دانشگاه و استاد
اولین گام برای من این بود که ببینم دقیقا تو چه زمینه‌ای می‌خوام ادامه بدم. یه پروفسوری تو ANU بود که من یه چیزهایی از کاراش رو دیده بودم و خوشم اومده بود. واسه همین با همون استاد شروع کردم. رفتم ساتیش رو زیر و رو کردم، تو اینترنت دنبالش گشتم، سایت دانشگاه را و بالا و پایین کردم که بحث بورس و خوابگاه و شرایط لازم و این‌ها رو پیدا کنم و در نهایت چند تا از مقاله‌هاشو که در راستای موضوع مورد علاقه من بود مطالعه کردم. نتیجه‌اش این بود که تصمیم گرفتم برای ANU درخواستم رو بفرستم. البته بعد از کلی مطالعه در مورد اطلاعات مختلف یه بار هم به خودم شک کردم که آیا بهترین انتخاب رو داشتم یا نه واسه همین یک هفته هم رفتم سراغ دانشگاه‌های اروپا و آمریکا و استادهای دیگه‌ای که تو دوره فوق‌لیسانس با کارهاشون آشنا شده بودم یا اسمشون رو به عنوان استاد خوب شنیده بودم. ولی مطمئن شدم که بهترین گزینه واسه من همین ANU هستش.
خوشبختانه برای من اولین گزینه، بهترین گزینه شد و نیازی نشد که این پروسه‌ها رو برای افراد و دانشگاه‌ها و کشورهای دیگه‌ای هم برم ولی اگه قرار بود این کارها رو بکنم شاید خیلی سخت و طولانی می‌شد. پس بهتون توصیه می‌کنم اول یه سری اصول که براتون مهمه درنظر بگیرد و بعد شروع به جستجو کنید اینطوری می‌تونید گزینه‌هاتون رو محدودتر کنید و با طی زمان کمتری استاد یا استادهای مورد نظرتون رو پیدا کنید. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد ANU و شرایط و زمان‌بندی‌ها به Ready, Set, Go و Welcome to Study@ANU مراجعه کنید تقریبا لینک دیگه‌ای ندم بهتره چون همه چیز رو می‌شه از اینجا پیدا کرد.
ارسال درخواست
از این مرحله که بگذریم می‌شه خود apply کردن. پروسه apply هم می‌شه از همون لینک Welcome to Study@ANU بدست آورد. از اینجا به بعد رو من برای graduate research (یا همون PhD خودمون) توضیح می‌دم چون در مورد بقیه خیلی اطلاعات ندارم. برای اینکه application شما مورد بررسی قرار بگیره باید اول مشخص بشه که برای شما یک supervisor وجود داره. برای این کار دو راه دارید:
1. هر دانشکده یک مسئول برای هدایت دانشجوها داره که می‌تونید تو این صفحه پیداش کنید به اون شخص یه توضیح (نه در حد research proposal) در مورد فیلد مورد نظرتون می‌دید و اون بهتون می‌گه که استادی براتون وجود داره یا نه.
2. خودتون سایت دانشکده رو بگردید و استادی که به دردتون می‌خوره رو پیدا کنید و باهش صحبت کنید و اون OK بده.البته من این روش رو به شدت توصیه می‌کنم بخصوص اگه دقیقا می‌دونید رو چه موضوعی می‌خواین کار کنید. چون خیلی فایده‌ها داره:
پر کردن فرم و ارسال مدارک
برای ثبت‌نام باز دو راه است. اِ غر نزنید دیگه! دارن بهتون لطف می‌کنن که راه جدید براتون باز می‌کنن! یا باید online فرم پر کنید یا باید hard-copy فرم رو پرکنید و براشون به همراه مدارکتون پست کنید که اولی ۷۵ و دومی ۱۰۰ دلار آب می‌خوره. اگه online ثبت‌نام کنید باید مدارکتون رو اسکن و upload کنید ولی نمی‌دونم کجا صحت قضیه رو چک می‌کنن (شاید موقع ثبت‌نام). اگر هم که از سیستم offline استفاده کنید که کپی مدارکتون رو به همراه اصلش می‌برید پیش یکی از agentهاشون و اونا کپی رو تایید می‌کنن و اصل رو بهتون می‌دن (اگه اصل رو بفرستید دانشگاه به هیچ وجه بهتون بر نمی‌گردونن). زمان درخواست من agenthها دوتا بودن ولی الان که چک کردم سه تا شدن (خدا زیاد کنه!). من با AICI کار کردم و راضی بودم بقیه رو نمی دونم.
صبر کنید تا نتیجه بیاد! ان‌شاا.. که قبول می‌شید!

باز هم اگه سوالی داشتید بپرسید توضیح می‌دم.

پس كدام يك از نعمت‌هاى پروردگارتان را انکار می‌کنید؟

2009-12-19T04:34:00.006+11:00

اولین بار این آیه رو توی فیلم مریم مقدس دیدم. نمی‌دونم چرا بدجور به دلم نشست با این حال که اون موقع معنیشو نمی‌دونستم.

فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ

چند ماه پیش بعد از چند سال دوباره دیدمش. این دفعه توی یه ایستگاه اتوبوس.

فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ

بعضی وقتا که تو کوچه‌های بن‌بست زندگی گیر می‌کنم و تسلیم می‌شم. کلید گم شده من همینه

فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ

سوره الرحمن آیه‌های ۱۳، ۱۶، ۱۸، ۲۱، ۲۳، ۲۵، ۲۸، ۳۰، ۳۲، ۳۴، ۳۶، ۳۸، ۴۰، ۴۲، ۴۵، ۴۷، ۴۹، ۵۱، ۵۳، ۵۵، ۵۷، ۵۹، ۶۱، ۶۳، ۶۵، ۶۷، ۶۹، ۷۱، ۷۳، ۷۵ و ۷۷.

فکر کنم خدا هم خیلی این آیه رو دوست داره که انقدر تکرارش کرده.

فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ

گرفتن خوابگاه

2009-12-18T05:53:00.025+11:00

خوابگاه! اینا یعنی خوابگاهن؟! پس خوابگاه‌های ما چی‌چی بودن؟ این یکی دو روز دنبال گرفتن خوابگاه بودم و همزمان پروسه‌ها رو با دانشگاه خودمون (پلی‌تکنیک که مثلا جز دانشگاه‌های خوبه) مقایسه می‌کردم. شما هم وقتی توضیح بدم احتمالا یه مقایسه‌ای می‌کنید.

سیستم رزرو خوابگاه یه سیستم آن‌لاین بود که می‌ری و توش چهار تا اولیت خود رو مشخص می‌کنی و بعد اونا بر اساس اولیت‌های موجود به درخواست‌ها رسیدگی می‌کنند. هر اولیت شامل یک خوابگاه و یک نوع اتاق (یا سوییت) می‌شد. خوب سوالی پیش می‌آد اینه که چطور می‌شه فهمید چه انتخاب‌هایی هست و چطور اولیت‌بندی کرد. جوابش خیلی ساده‌ست. همه اطلاعات و آمارها موجوده! (این جمله رو با لهجه خاصی نخونید چون اینا واقعا موجودن.) هر ساختمون برای خودش یک سایت داره که تو هر کدوم علاوه بر توضیح امکانات اتاق‌ها، نقشه هر اتاق و عکس‌هایی از اونها، محل استقرار ساختمون، اتاق‌های ورزش و موسیقی، اطلاعات مربوط به پارکنیگ، ساعت‌های سرو غذا و تقریبا هر چیزی که به فکرتون برسه و نرسه هست. اگر هم باز سوالی داشتید ایمیل می‌زنید به مسئول مربوط و بهتون توضیح می‌ده. حالا ما فعلا درخواست رو دادیم تا ببینیم چی قسمتمون می‌شه. البته رو سایت که نوشته اولیت اول با دانشجوهای undergraduate و بعد با postgraduate ولی خوب توی هر دسته باز اولیت با سال اولی‌هاست. ان‌شا‌ا... که خدا قسمت کنه بریم در این بلاد کفر مستقر شیم وگرنه باید موقتا یه home-stay جور کنیم تا یه جایی تو خوابگاه خالی شه. برای نمونه چند از نقشه‌ها و عکس‌ها رو هم براتون گذاشتم. ببینید ولی مقایسه نکنید! راستی اینا یک نفره هستنا یه وقت فکر نکنید ۱۰-۱۲ نفره‌ن!

این هم یه اتاق دیگه

خوب حالا اگه یه کم اصولی‌تر به این مقوله خوابگاه نگاه کنیم، شما برای حضور در اونجا چند راه دارید (البته فرض کردم که کسی رو اونجا ندارید که بتونید از چتر استفاده کنید) که عبارتند از:

خوابگاه
خوابگاه ممکنه به شما اتاق (room) یا سوئیت (studio) بده. اتاق‌ها معمولا یک نفره هستن (حداقل من که این همه گشتم بیشتر از تک فره ندیدم) ولی سوئیت‌ها بر اساس سایزشون تا ۵ نفره هم می‌ره ولی طبیعتا تو هر سوئیت هر کس اتاق جدا برای خودش داره. اتاق‌ها معمولا آشپزخونشون اجاق‌گاز و فریزرمستقل ندارن (البته یخچال دارن) همینطور حمام و دستشویی مستقل هم ندارند و باید از آشپزخانه و سرویس‌های مشترک استفاده کنند ولی سوئیت‌ها این‌ها رو دارن. برای ما ایرانی‌ها به خاطر مسائل بهداشتی معمولا ترجیح می‌دیم که اینا مستقل باشن البته با حفظ گلاب به روی صورت خوانندگان!
مورد دیگه بحث شیرین شکم است! بعضی خوابگاه‌ها غذا و سلف هم دارن (full-catered) و بعضی نه (self-catered) البته اونایی که غذا دارن خیلی گرونتر هستن. برای اینکه همچین خوب بفهمید منظورم از خیلی چیه بگم که به عنوان نمونه یه single room معمولی اینجا حدود ۱۵۰-۱۷۰ دلار در هفته آب می‌خوره ولی یه single room با غذا حدود ۳۰۰ دلار! ماشاا.. ماشاا... خدا زیاد کنه!
اجاره کردن خونه

در این زمینه هنوز تجربه عملی ندارم ولی از اونجایی که سایت‌های خرید و اجاره آگهی‌های کل استرالیا رو می‌زنن شما را به مطالعه موضوعات مسکن در استرالیا (مهندس ارنست)، مسکن در سیدنی (پشت دریاها) و پست‌های این و این از وبلاگ مهاجرت‌نامه و همچنین دیدن سایت‌های http://www.domain.com.au و http://www.realestate.com.au دعوت می‌کنم. ان‌شاا... خودم هم در آینده تجربیات خودم رو هم اضافه می‌کنم.

Homestay
این مقوله برای ما یه جورایی جدید و ناآشنا هستش. سیستم اینه که شما تشریف می‌برید با یه خانواده ساکن اونجا زندگی می‌کنید. یعنی اونا به دانشگاه اعلام می‌کنن که ما تو خونمون ظرفیت داریم و دانشکاه هم شما رو به اونا معرفی می‌کنه. Homestay هم غذا رو شامل می‌شه ولی از خوابگاه خیلی ارزونتر در می‌آد و در عین حال شما این امکان رو دارید که از نزدیک با نحوه زندگی استرالیایی‌ها آشنا بشید ولی طبیعتا مشکلات خاص خودش رو هم داره دیگه که فکر کنم واضح باشن. البته من چون تجربشو ندارم بیشتر از این نمی‌دونم ولی اگه خوابگاه گیرم نیاد احتمالا یه تجربه‌هایی کسب می‌کنم. لطفا دعا نکنید که خوابگاه گیرم نیاد! برای کسب اطلاعات بیشتر می‌تونید به اینجا رجوع کنید.

مِن بابِ موضوع اول (استرالیا و متعلقات)

2009-12-17T00:59:00.006+11:00

یکی از موضوعاتی که می‌خوام دربارش بنویسم، تحصیل و زندگی در استرالیا هستش. از اینجا این موضوع شروع شد که برای کسب اطلاعات بیشتر برای خودم این چند روز یه کم این ور و انور رو گشتم و خلاصه با چند تا جستجوی ساده وبلاگ‌های خیلی خوب و مفیدی درباره مهاجرت و زندگی در استرالیا پیدا کردم مثل خانواده مهندس ارنست، سرزمین کانگروها، پشت دریاها، دامون، مهاجران استرالیا، پرنده مهاجر، هومن دو صفر یک، مهاجرت‌نامه و oblishia که خوندنشون رو به همه توصیه می‌کنم و انصافا یه خسته نباشید هم براشون می‌طلبه! ولی حقیقتش فکر کردم بهتره من هم شروع کنم. اولین دلیلش این بود که تو هر کدوم از این وبلاگ‌ها نکات جدیدی پیدا کردم که برام مفید بود و فکر کنم من هم تجربیاتی داشته باشم که برای بقیه مفید باشه. دلیل دوم هم اینکه تقریبا (نه دقیقا) کلیه این دوستان تو سیدنی هستن یا می‌خوان به سیدنی برن ولی خود من می‌خوام برم کنبرا ولی توی وبلاگ‌هایی که سر زدم (البته تا الان) کسی فعال در کنبرا پیدا نکردم که بشه اطلاعاتی که به خود شهر برمی‌گرده رو ازش گرفت. دلیل بعدیش هم اینه که تمامی این دوستان به استرالیا مهاجرت کردن یا به عبارتی برای ویزای مهاجرت اقدام کردن ولی من فعلا دارم برای تحصیل می‌رم و قصد دارم بعداً از اونجا برای اقامت درخواست بدم. به همین دلیل خیلی از فرآیندها متفاوت خواهد بود که ممکنه نوشتنشون به درد بقیه هم بخوره.

شروع افتخارآفرین خودِ همیشه در صحنه

2009-12-17T00:19:00.003+11:00

یه چند روزی بود که می‌خواستم یه شروع دوباره داشته باشم. یه چند وقت می‌شد که با هیچکس حرف نزده بودم واسه همین خیلی سخت بود ولی بالاخره خودمو قانع کردم. دو تا هدف فعلا برای دوباره نوشتن دارم. یکی فعال‌سازی بخش‌های دور افتاده خودم و یکی دیگه به اشتراک گذاشتن یه سری تجربیات و حرف‌ها با بقیه.

به نام آنکه جان پروانه اوست

2009-12-17T00:08:00.003+11:00